Shloka 51
कर्णपर्व — अध्याय ४०
Karṇa’s Pressure on the Pāñcālas; Duryodhana Disabled; Arjuna’s Counter-Advance
यावद् गत्वा पतत्येष काको मामिति चिन्तयन् । चक्रांग कौएको लाँधकर आगे बढ़ चुका था तो भी यह सोचकर उसकी प्रतीक्षा करने लगा कि यह कौआ भी उड़कर मेरे पास आ जाय || ५० $ ।। ततः काको भृशं श्रान्तो हंसमभ्यागमत्तदा,तदनन्तर उस समय अत्यन्त थका-मादा कौआ हंसके समीप आया। हंसने देखा, कौएकी दशा बड़ी शोचनीय हो गयी है। अब यह पानीमें डूबनेहीवाला है। तब उसने सत्पुरुषोंके व्रतका स्मरण करके उसके उद्धारकी इच्छा मनमें लेकर इस प्रकार कहा
yāvad gatvā pataty eṣa kāko mām iti cintayan | cakrāṅgaḥ kaścid ālambhya agre baḍh cukā tha to 'pi evaṃ cintayitvā tasya pratīkṣām akarot—"ayaṃ kāko 'pi uḍḍīya mama samīpam āgamiṣyati" || tataḥ kāko bhṛśaṃ śrānto haṃsam abhyāgamat tadā |
In dem Gedanken: „Auch dieser Rabe wird heranfliegen und mich erreichen“, wartete der Schwan, obwohl er längst hätte weiterziehen können. Da kam der Rabe, bis zur Erschöpfung entkräftet, endlich in seine Nähe—erbarmungswürdig und dem Untergehen nahe. Der Schwan gedachte des Gelübdes der Tugendhaften—den Schutzsuchenden zu bewahren und nicht preiszugeben—, fasste den Entschluss, ihn zu retten, und sprach daraufhin so.
हंस उवाच