Shloka 14
कर्णपर्व — अध्याय ४०
Karṇa’s Pressure on the Pāñcālas; Duryodhana Disabled; Arjuna’s Counter-Advance
मांसौदनं दधि क्षीरं पायसं मधुसर्पिषी । वैश्यके बालक उस कौएको सदा मांस, भात, दही, दूध, खीर, मधु और घी आदि दिया करते थे ।। १३ ह || सचोच्छिष्टभूत: काको वैश्यपुत्रै: कुमारकै:
māṃsaudanaṃ dadhi kṣīraṃ pāyasaṃ madhusarpiṣī | satocchiṣṭabhūtaḥ kāko vaiśyaputraiḥ kumārakaiḥ ||
Sañjaya sagte: Die jungen Söhne eines Vaiśya fütterten den Raben unablässig mit Fleisch und gekochtem Reis, Quark, Milch, süßem Milchreis (pāyasa), Honig und geklärter Butter (ghī), sodass der Vogel lebte, als werde er von ihren Resten erhalten. Die Begebenheit zeigt, wie gewohnte Verwöhnung und leichtes Auskommen Abhängigkeit nähren und die natürliche Selbstzucht abstumpfen können — ein moralischer Gegensatz, der im großen Kriegsepos oft herangezogen wird, wenn es über Handeln und Folge nachsinnt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a simple image—boys repeatedly feeding a crow rich foods—to suggest how repeated indulgence and dependence on easy gains can shape behavior and weaken restraint, a moral lens often applied to human choices in the epic.
Sanjaya describes a crow that is regularly fed by young vaiśya boys with various rich foods (meat, rice, dairy, sweets, honey, ghee), portraying the bird as living on their continual leavings.