Shloka 17
अन्यदस्मै वरं दद्यां वैश्यग्रामां क्षतुर्दश । सुस्फीतान् धनसंयुक्तान् प्रत्यासन्नचननोदकान् | अकुतोभयान् सुसम्पन्नान् राजभोज्यांक्षतुर्दश,“यदि अर्जुनको दिखानेवाला पुरुष उसे भी पूरा न समझे तो मैं उसे दूसरा श्रेष्ठ धन प्रदान करूँगा। जिनमें वैश्य निवास करते हों ऐसे चौदह समृद्धिशाली और धनसम्पन्न ग्राम दूँगा जिनके आसपास जंगल और जलकी सुविधा होगी और जहाँ किसी प्रकारका भय नहीं होगा। वे चौदहों गाँव अधिक सम्पन्न तथा राजोचित भोगोंसे परिपूर्ण होंगे
anyad asmai varaṁ dadyāṁ vaiśya-grāmāṁś caturdaśa | susphītān dhana-saṁyuktān pratyāsanna-cana-nodakān | akuto-bhayān susampannān rāja-bhojyāṁś caturdaśa ||
Sañjaya sprach: „Ich würde ihm noch einen weiteren vortrefflichen Lohn gewähren: vierzehn von Vaiśyas bewohnte Dörfer — blühend und reich, mit Weide und Wasser in nächster Nähe, ringsum furchtlos, völlig wohlhabend und mit königlichen Genüssen ausgestattet.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how rulers use material rewards—land, prosperity, and guaranteed safety—to motivate allegiance. Ethically, it invites reflection on the limits of wealth as an incentive when higher duties and the moral weight of war are at stake.
Sañjaya reports an offer of a superior reward: fourteen prosperous, secure villages with nearby resources. The statement functions as part of a persuasive or compensatory promise within the war-time political setting.