Shloka 17
Karna Reproves Shalya; Brahmin Reports on Bāhlīkas; Shalya’s Universalizing Rebuttal (कर्ण–शल्य संवादः)
कृते<वहारे सैन्यानां प्रवृत्ते च रणे पुन:,संजय! सेनाको शिविरकी ओर लौटानेके बाद जब रात बीती और प्रातःकाल पुनः संग्राम आरम्भ हुआ, उस समय वैकर्तन कर्णने वहाँ किस प्रकार युद्ध किया तथा समस्त पाण्डवोंने सूतपुत्र कर्णके साथ किस प्रकार युद्ध आरम्भ किया?
kṛte ’vahāre sainyānāṃ pravṛtte ca raṇe punaḥ | sañjaya uvāca: sañjaya! senāko śibirakī ora lauṭāne ke bād jab rātri bītī aur prātaḥkāla punaḥ saṃgrāma ārambha huā, us samaya vaikartana karṇane vahāṃ kis prakāra yuddha kiyā tathā samasta pāṇḍavoṃne sūtaputra karṇake sātha kis prakāra yuddha ārambha kiyā? ||
Sañjaya sprach: „O König Dhṛtarāṣṭra, nachdem die Heere sich zurückgezogen und ins Lager zurückgekehrt waren, als die Nacht verging und im Morgengrauen die Schlacht von neuem begann—wie kämpfte dort Karṇa Vaikartana, und auf welche Weise nahmen alle Pāṇḍavas den Kampf gegen Karṇa, den Sohn des Wagenlenkers, auf?“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames war as a regulated, time-bound duty: after withdrawal and rest, combat resumes at dawn. It also highlights how identity and reputation (e.g., ‘Vaikartana’, ‘sūtaputra’) shape moral perception in conflict, even as valor and duty remain central.
After the armies return to camp and the night passes, the battle begins again in the morning. The narrator introduces the next episode by asking how Karṇa fought and how the Pāṇḍavas collectively engaged him when the fighting resumed.