Shloka 50
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
गृहं वा गच्छ माद्रेय यत्र वा कृष्णफाल्गुनौ । एवमुक््त्वा महाराज व्यसर्जयत तं तदा,उस समय कर्णने नकुलसे कहा--'पाण्डुकुमार! तुमने व्यर्थ ही बढ़-चढ़कर बातें बनायी थीं। अब इस समय बारंबार मेरे बाणोंकी मार खाकर पुनः उसी हर्षके साथ तुम वैसी ही बातें करो तो सही। बलवान् कौरव-योद्धाओंके साथ आजसे युद्ध न करना। तात! जो तुम्हारे समान हों, उन्हींके साथ युद्ध किया करो। माद्रीकुमार! लज्जित न होओ। इच्छा हो तो घर चले जाओ अथवा जहाँ श्रीकृष्ण और अर्जुन हों, वहीं भाग जाओ।” महाराज! ऐसा कहकर उस समय कर्णने नकुलको छोड़ दिया
gṛhaṃ vā gaccha mādreya yatra vā kṛṣṇa-phālgunau | evam uktvā mahārāja vyasarjayat taṃ tadā ||
Sañjaya sprach: „O Sohn der Mādrī, geh heim—oder flieh dorthin, wo Kṛṣṇa und Phālguna (Arjuna) sind.“ So sprach er, o König, und Karṇa ließ Nakula ziehen. Im ethischen Klang ist es Spott, vermischt mit verächtlicher „Gnade“: Karṇa betont seine Überlegenheit, rät Nakula, den Kampf mit Stärkeren zu meiden, und entlässt ihn statt ihn zu töten—wodurch die Demütigung im Rahmen der Ehrenkodizes des Schlachtfeldes noch wächst.
संजय उवाच