Shloka 45
प्राद्रवत् सहसा राजन् नकुलो व्याकुलेन्द्रिय: । अत्यन्त बलवान तथा अस्त्रविद्याके विद्वान् कर्णके द्वारा समरांगणमें आहत हो सहसा नकुल भाग चले। उस समय उनकी सारी इन्द्रियाँ व्याकुल हो रही थीं ।। ४४ ई ।। तमभिद्रुत्य राधेय: प्रहसन् वै पुनः पुन:
prādravat sahasā rājan nakulo vyākulendriyaḥ | atyanta-balavān tathā astravidyāyāṃ vidvān karṇena samara-aṅgaṇe āhataḥ sahasā nakulaḥ bhāga-cale | tasmin kāle tasya sarvendriyāṇi vyākulāni babhūvuḥ || tam abhidrutya rādhēyaḥ prahasan vai punaḥ punaḥ ||
Sañjaya sprach: „O König, Nakula floh plötzlich, die Sinne in Verwirrung. Obgleich er überaus stark und in der Waffenlehre kundig war, wandte sich Nakula, als Karna ihn auf dem Schlachtfeld traf, sogleich um und rannte davon. In jenem Augenblick waren all seine Kräfte in Aufruhr. Als Rādheya (Karna) ihn davonstürmen sah, jagte er ihm nach und lachte immer wieder.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how even a strong and well-trained warrior can be overwhelmed by the shock of battle; ethical reflection arises around kṣatriya-dharma (steadfastness under threat) and the moral danger of pride and ridicule, shown by the pursuer’s repeated laughter.
During the fighting, Nakula is struck by Karṇa and suddenly retreats in confusion; Karṇa (Rādheya) then rushes after him, laughing repeatedly as he pursues.