Shloka 13
कर्णार्जुनयुद्ध-प्रवृत्तिः
Renewal of the Karṇa–Arjuna Engagement at Day’s End
तस्यावर्जितकायस्य द्विरदादुत्पतिष्यत: । नाराचेनाहनद् वक्ष: सात्यकि: सो5पतद् भुवि,वंगराज अपने शरीरको सिकोड़कर उस हाथीसे कूदना ही चाहता था कि सात्यकिने नाराचद्वारा उसकी छाती छेद डाली; अतः: वह घायल होकर भूतलपर गिर पड़ा
tasyāvarjitakāyasya dviradād utpatiṣyataḥ | nārācenāhanad vakṣaḥ sātyakiḥ so 'patad bhuvi ||
Sañjaya sprach: Als der König von Aṅga, den Körper zusammenziehend, gerade vom Elefanten abspringen wollte, durchbohrte Sātyaki ihm mit einem nārāca-Pfeil die Brust. Von diesem Schlag verwundet, stürzte er zu Boden. Die Szene betont die erbarmungslose Unmittelbarkeit des Schlachtfeld-Dharma, in dem Entschlossenheit und Gewandtheit in einem Augenblick von schneller, entscheidender Gewalt abgeschnitten werden können.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh clarity of kṣatriya-dharma in war: intent and courage must be matched by vigilance, because in battle outcomes turn on instantaneous action. It also reflects the ethical tension of warfare—skill and duty operate within a violent arena where a single well-aimed strike decides life and death.
The Aṅgarāja, having contracted his body to leap away from an elephant, is intercepted mid-action. Sātyaki pierces his chest with a nārāca arrow, and the wounded king falls to the ground.