Shloka 13
Karṇa-parva Adhyāya 20 — Yudhiṣṭhira–Duryodhana Encounter and Escalation of Arms
बाणज्यातलशब्देन द्यां दिश: प्रदिशो वियत् । पृथिवीं नेमिघोषेण नादयन्तो<5भ्ययु: परान्,रथी वीर अपने बाणसहित धनुषकी प्रत्यंचाकी टंकारध्वनि एवं रथके पहियोंकी घर्घराहटसे आकाश, अन्तरिक्ष, दिशा, विदिशा तथा भूतलको शब्दायमान करते हुए शत्रुओंपर चढ़ आये
bāṇajyātalaśabdena dyāṃ diśaḥ pradiśo viyat | pṛthivīṃ nemighoṣeṇa nādayanto 'bhyayuḥ parān ||
Sañjaya sprach: Mit dem scharfen Schnalzen ihrer Bogensehnen und dem Rasseln der Wagenräder ließen die Krieger Himmel, Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen, den Luftraum und die Erde selbst widerhallen; so erhoben sie ein donnerndes Getöse und stürmten gegen den Feind. Der Vers betont den überwältigenden Schwung der Schlacht – wenn Kampfkunst und kollektive Kraft auf den Gegner drücken und Standhaftigkeit wie Pflicht im Kriegschaos erproben.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective martial action creates an overwhelming force that tests courage and duty; in the Mahābhārata’s ethical frame, such battlefield momentum intensifies the kṣatriya’s obligation to stand firm, even amid fear and confusion.
Sañjaya describes warriors advancing on their foes; the twang of bowstrings and the rumble of chariot wheels are so loud that they seem to make sky, directions, and earth reverberate, signaling a fierce charge into battle.