Adhyāya 17 — गजयुद्ध-वृत्तान्तः, सहदेव-दुःशासन-संघर्षः, नकुल-कर्ण-समागमः
Elephant-battle account; Sahadeva–Duhshasana clash; Nakula–Karna encounter
ततोडपरे तत्प्रतिमा गजोत्तमा जिगीषव: संयति सव्यसाचिना । तथा कृतास्ते च यथैव तौ द्विपौ ततः प्रभग्नं सुमहद्रिपोर्बलम्
tato 'pare tatpratimā gajottamā jigīṣavaḥ saṃyati savyasācinā | tathā kṛtās te ca yathaiva tau dvipau tato prabhagnaṃ sumahad ripor balam ||
Sañjaya sprach: Dann rückten weitere vortreffliche Elefanten, an Kraft ebenbürtig, mit dem Verlangen nach Sieg in die Schlacht vor. Arjuna, der Savyasācī, brachte sie in denselben Zustand, in den er zuvor die beiden genannten Elefanten versetzt hatte. Daraufhin brach im gewaltigen Heer des Feindes eine große Flucht und Verwirrung aus.
संजय उवाच
The verse highlights how disciplined mastery (Arjuna’s focused archery) can neutralize even the most intimidating instruments of war (elephants), and how victory in battle depends not only on strength but on skill, composure, and the collapse or steadiness of morale.
After two elephants have already been dealt with, more elite elephants charge forward seeking victory. Arjuna defeats them in the same manner, and this triggers a widespread panic and rout in the enemy’s large army.