Shloka 10
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
सुकल्पिता: स्यन्दनवाजिनागा: समास्थिता: कृतयत्नैर्नवीरै: । पार्थेरितैर्बाणशतैर्निरस्ता- स्तैरेव सार्थ नृवरैनिपितु:,सुन्दर सजे-सजाये रथ, घोड़े और हाथी खड़े थे और उनपर प्रयत्नपूर्वक युद्ध करनेवाले नरवीर बैठे थे; परंतु अर्जुनके चलाये हुए सैकड़ों बाणोंसे घायल हो वे सारे वाहन उन नरवीरोंके साथ ही धराशायी हो गये
sukalpitāḥ syandanavājināgāḥ samāsthitāḥ kṛtayatnair navīraiḥ | pārtheritair bāṇaśatair nirastās tair eva sārtha nṛvarair nipetuḥ ||
Sañjaya sprach: Wohlgerüstete Wagen, Pferde und Elefanten standen bereit, bestiegen von frischen Helden, die sich mit aller Kraft in die Schlacht warfen. Doch von Hunderten Pfeilen getroffen, die Pārtha (Arjuna) entsandte, wurden eben diese Fahrzeuge—mitsamt den edlen Kriegern auf ihnen—zurückgeschleudert und stürzten zu Boden.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of worldly strength in war: even well-prepared forces and brave fighters can be instantly undone by superior martial skill. Ethically, it points to the harsh reality of kṣatriya conflict—valor and effort do not guarantee survival, and outcomes often hinge on mastery and circumstance.
Sañjaya describes a battlefield moment where well-equipped chariots, horses, and elephants, mounted by eager warriors, are struck by Arjuna’s volleys of arrows. The vehicles and their riders are overthrown together, emphasizing Arjuna’s overwhelming effectiveness.