Shloka 32
कृत्वा विधनुषौ वीरौ शरवर्षैरवाकिरत् । तावन्ये धनुषी सज्ये कृत्वा भोजं विजघ्नतु:,साथ ही उन्होंने कृतवर्मेके ध्वज और धनुषको भी काट डाला। यह देख कृतवर्मा क्रोधसे मूर्च्छिंत हो उठा और उसने दूसरा धनुष हाथमें लेकर उन दोनों वीरोंके धनुष काट दिये। तत्पश्चात् वह उनपर बाणोंकी वर्षा करने लगा। इसी तरह वे दोनों पांचाल वीर भी दूसरे धनुषोंपर डोरी चढ़ाकर भोजवंशी कृतवर्माको चोट पहुँचाने लगे
kṛtvā vidhanuṣau vīrau śaravarṣair avākirat | tāv anye dhanuṣī sajye kṛtvā bhojaṁ vijaghnatuḥ ||
Sañjaya sprach: Nachdem er jene beiden Helden bogenlos gemacht hatte, überschüttete er sie mit einem Regen von Pfeilen. Da spannten die beiden andere Bögen und schlugen gegen Bhoja, Kṛtavarmā, zurück. So zeigt sich die unerbittliche Gegenseitigkeit der Gewalt im Krieg: Wird eine Waffe zerschlagen, rüstet man sich sogleich neu, und Zorn treibt die Steigerung an statt der Selbstzucht.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how, in war, anger and retaliation quickly replace restraint: even when disarmed, warriors immediately rearm and continue the cycle of violence, illustrating the tragic momentum of battle rather than a moral resolution.
Sañjaya describes a rapid exchange: one fighter renders two heroes bowless and rains arrows on them; the two then take up other bows, string them, and strike back at Bhoja—identified in context as Kṛtavarmā.