Shloka 42
तब पुरुजितने एक नाराचद्वारा दुर्मुखपर उसकी दोनों भौंहोंके मध्यभागमें प्रहार किया। उस समय दुर्मुखका मुख मृणालयुक्त कमलके समान सुशोभित हुआ ।। कर्णस्तु केकयान् भ्रातूनू पजच लोहितकध्वजान् । द्रोणायाभिमुखं यातान् शरवर्षैरवारयत्,कर्णने लाल रंगकी ध्वजासे सुशोभित पाँचों भाई केकयराजकुमारोंको द्रोणाचार्यके सम्मुख जाते देख उन्हें बाणोंकी वर्षसे रोक दिया
tataḥ purujitena eka-nārācena durmukhaṃ tasya ubhayor bhruvor madhyabhāge prahṛtaḥ | tasmin kāle durmukhasya mukhaṃ mṛṇāla-yukta-kamala-sadṛśaṃ suśobhitaṃ babhūva || karṇas tu kekayān bhrātṝn pañca lohita-dhvajān droṇāyābhimukhaṃ yātān śara-varṣair avārayat ||
Sañjaya sprach: Dann traf Purujit Durmukha mit einem einzigen nārāca-Pfeil genau zwischen die beiden Augenbrauen. In diesem Augenblick erschien Durmukhas Antlitz wie ein Lotus, geschmückt mit blassen Stängelfasern—ein Bild, das Schönheit neben die Gewalt des Krieges stellt. Indessen sah Karṇa die fünf Kekaya-Prinzen—Brüder mit karmesinroten Bannern—auf Droṇa vorrücken und hielt ihren Ansturm mit einem Pfeilhagel auf.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of war: refined poetic description sits beside lethal action. Ethically, it points to how warriors act from allegiance and duty to their side and commanders (here, Karṇa defending Droṇa’s front) even as the human cost is starkly present.
Purujit hits the Kaurava warrior Durmukha with a powerful nārāca arrow between the eyebrows. At the same time, Karṇa prevents five Kekaya princes with red banners from advancing toward Droṇa by unleashing a dense shower of arrows.