Shloka 65
पिनाकिनं वज़िणं दीप्तशूलं परश्चधिं गदिनं चायतासिम् । शुभ्रं जटिलं मुसलिन चन्द्रमौलिं व्याप्राजिनं परिघिणं दण्डपाणिम्,वे अपने हाथोंमें पिनाक और वज्र धारण करते हैं, उनके एक हाथमें त्रिशूल चमकता रहता है, वे फरसा, गदा और लंबी तलवार लिये रहते हैं, मुसल, परिघ और दण्ड भी उनके हाथोंकी शोभा बढ़ाते हैं, उनकी अंगकान्ति उज्ज्वल है, वे मस्तकपर जटा और उसके ऊपर चन्द्रमाका मुकुट धारण करते हैं, उनके श्रीअंगमें बाघम्बर शोभा देता है
pinākinaṃ vajriṇaṃ dīptaśūlaṃ paraśvadhīṃ gadinaṃ cāyatāsim | śubhraṃ jaṭilaṃ musalinaṃ candramauliṃ vyāghracarmaṇam parighiṇaṃ daṇḍapāṇim ||
Vyāsa sprach: „Er trägt den Bogen Pināka und den Donnerkeil; in einer Hand glänzt stets sein flammender Dreizack. Er führt die Axt, die Keule und ein langes Schwert; auch Stößel, Eisenknüppel und Stab schmücken seine Hände. Sein Glanz ist hell; er ist lockenverfilzt, vom Mond gekrönt, und sein Leib ist mit einem Tigerfell geziert.“
व्यास उवाच
Educational Q&A
By portraying the deity as radiant and fully armed with many weapons, the verse cultivates reverence and inner steadiness: in the chaos of battle, one remembers a higher power that embodies protection and cosmic order, placing human conflict under the gaze of Dharma.
Vyāsa describes the formidable, iconographic form of Śiva—identified through Pināka, the moon-crested hair, and tiger-skin—enumerating his weapons and splendor to convey his overwhelming presence and readiness to intervene or safeguard according to divine will.