Shloka 60
उन कमलनयन श्रीहरिने छाछठ हजार वर्षोतक केवल वायु पीकर उन दिनों अपने शरीरको सुखाया ।। अथापरं तपस्तप्त्वा द्विस्ततो<न्यत् पुनर्महत् | द्यावापथिव्योरविंवरं तेजसा समपूरयत्,तदनन्तर उससे दुगुने कालतक फिर भारी तपस्या करके उन्होंने अपने तेजसे पृथ्वी और आकाशके मध्यवर्ती आकाशको भर दिया
atha paraṁ tapas taptvā dviḥ tato 'nyat punaḥ mahat | dyāvāpṛthivyor antarikṣaṁ tejasā samapūrayat ||
Vyāsa sprach: „Daraufhin, nachdem er erneut Askese geübt hatte—für die doppelte Zeit und dann noch eine große Buße—erfüllte er mit der aus seinem Tapas geborenen Strahlkraft den ganzen Zwischenraum zwischen Himmel und Erde.“
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas as disciplined self-restraint that generates tejas (spiritual radiance). Ethically, it suggests that inner mastery can become a force that supports or reshapes dharma and the cosmic order, rather than mere physical might.
Vyāsa narrates that a figure (implied from context) undertakes repeated, increasingly great austerities, and as a result his radiance fills the entire atmospheric space between heaven and earth—signaling extraordinary spiritual potency attained through sustained penance.