Shloka 35
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
शड्खवर्णाश्व तानश्चान् बाणैर्निन्यि यमक्षयम् । सारथिं च तथाप्यस्य रथनीडादपातयत्,आर्य! भीमसेनने पुनः कर्णके धनुषको मुट्ठी पकड़नेकी जगहसे काट डाला, शंखके समान श्वेत रंगवाले उसके घोड़ोंको भी बाणोंद्वारा यमलोक पहुँचा दिया और उसके सारथिको भी मारकर रथकी बैठकसे नीचे गिरा दिया
śaṅkhavarṇāśvatān aś ca bāṇair ninye yamākṣayam | sārathiṃ ca tathāpy asya rathanīḍād apātayat ||
Sañjaya sprach: Bhīmasena, unerschrocken, traf Karṇa mit seinen Pfeilen — er hieb den Bogen an der Stelle der Umfassung entzwei — und sandte darauf Karṇas muschelweißes Gespann in Yamas Reich. Auch den Wagenlenker erschlug er und schleuderte ihn vom Sitz des Streitwagens herab. In der harten Ethik der Pflicht auf dem Schlachtfeld betont die Erzählung unerbittliche kriegerische Entschlossenheit: Der Kampf wird fortgesetzt, um dem Feind die Fähigkeit zum Krieg zu nehmen, indem man Pferde und Lenker trifft, nicht nur den Krieger selbst.
संजय उवाच
Educational Q&A
Within the Mahābhārata’s war narrative, the verse highlights the uncompromising demands of kṣatriya-duty in battle: victory is pursued by neutralizing the opponent’s ability to fight (horses, charioteer, and the warrior’s grip), while the ever-present reality of death is framed through Yama.
Sañjaya narrates that Bhīmasena strikes Karṇa effectively—cutting at the bow-hand/grip area—then kills Karṇa’s conch-white horses with arrows, and also kills the charioteer, knocking him down from the chariot-seat.