भीष्मस्य दुर्योधनं प्रति उपालम्भः
Bhīṣma’s Reproof to Duryodhana
सभामानीय दुर्बुद्धे बहुधा क्लेशिता त्वया । तव च प्रियकामेन आश्रमस्था दुरात्मना
sabhām ānīya durbuddhe bahudhā kleśitā tvayā | tava ca priyakāmena āśramasthā durātmanā
Sañjaya sprach: „O du von bösem Verstand! Du hast sie in die königliche Versammlung geführt und sie auf vielerlei Weise gequält. Und du—mit verderbtem Herzen—tatest es, getrieben vom Wunsch, dir selbst zu gefallen, obwohl sie eine Frau war, die unter dem Schutz des Hauses und der heiligen Ordnung des Dharma lebte.“
संजय उवाच
The verse condemns the misuse of authority and public humiliation: dragging a protected person into a public arena and causing suffering for selfish gratification is adharma, revealing a corrupted mind and character.
Sañjaya, narrating events, rebukes an evil-minded figure for having brought someone into the royal assembly and repeatedly tormented her, emphasizing that the act was driven by base desire and wicked intent.