Shloka 7
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
विव्याध विशिखै: षड्भि: कड़कपत्रै: शिलाशितै: । तब क्रोध और अमर्षमें भरे हुए आपके पुत्र नन्दकने कई हजार रथियोंके साथ आकर शिलापर तेज किये हुए कंकपत्रयुक्त छः: बाणोंसे महाबली भीमसेनको बींध डाला || ६६ || दुर्योधनश्व॒ समरे भीमसेनं महारथम्
sañjaya uvāca | vivyādha viśikhaiḥ ṣaḍbhiḥ kaṅkapatraiḥ śilāśitaiḥ | tataḥ krodha-amārṣa-bhareṇa tava putro nanda(kaḥ) sahasraśo rathibhiḥ saha āgatya śilāśitaiḥ kaṅkapatrayuktaiḥ ṣaḍbhiḥ bāṇaiḥ mahābalī bhīmasenaṃ vivyādha | duryodhanaś ca samare bhīmasenaṃ mahāratham ... |
Sañjaya sprach: Er durchbohrte Bhīmasena mit sechs Pfeilen—mit Reiherfedern befiedert und auf Stein geschärft. Dann rückte dein Sohn Nandaka, geschwollen vor Zorn und verletztem Stolz, mit Tausenden von Wagenkämpfern heran und traf den mächtigen Bhīma mit sechs scharfen, auf Stein geschliffenen, mit Reiherfedern befiederten Schäften. Auch Duryodhana griff im Kampf Bhīmasena an, jenen großen Wagenkrieger.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how krodha (anger) and amārṣa (injured pride) can dominate judgment and escalate harm. Even in a kṣatriya battlefield context, it implicitly contrasts raw aggression with the ethical ideal of self-mastery.
Sañjaya reports that Bhīma is struck by six stone-sharpened, heron-feathered arrows. Then Dhṛtarāṣṭra’s son—understood in context as Duryodhana—presses the attack amid many chariot-warriors, continuing the assault on Bhīma in the thick of battle.