Shloka 27
शल्यं च पज्चविंशत्या शरैरविव्याध पाण्डव: । रुक्मपुड्खैर्महेष्वास: स विद्धो व्यपयाद् रणात्,फिर महाथनुर्धर पाण्डुपुत्र भीमने सुवर्णमय पंखसे युक्त पचीस बाणोंद्वारा राजा शल्यको बींध दिया। उन बाणोंसे घायल होकर वे रणभूमिसे भाग गये
śalyaṃ ca pañcaviṃśatyā śarair avivyādha pāṇḍavaḥ | rukmapuṅkhair maheṣvāsaḥ sa viddho vyapayād raṇāt ||
Sañjaya sprach: Der Pāṇḍava-Krieger durchbohrte König Śalya mit fünfundzwanzig Pfeilen, deren Schäfte mit goldenen Federn versehen waren. Getroffen und verwundet, zog sich Śalya vom Schlachtfeld zurück—ein Zeichen dafür, dass im Krieg selbst ein mächtiger Bogenschütze weichen muss, wenn ihn überlegene Kraft niederdrückt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh realism of kṣatriya warfare: prowess and status do not guarantee invulnerability, and tactical withdrawal can follow when one is decisively wounded—highlighting the consequences of violence within the dharma-bound arena of battle.
Sañjaya reports that a Pāṇḍava warrior strikes Śalya with twenty-five golden-fletched arrows; Śalya, wounded, retreats from the battlefield.