Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
तत् कृष्णकोपोदयसूर्यबुद्धं क्षुरान्ततीक्ष्णाग्रसुजातपत्रम् । तस्यैव देहोरुसर: प्ररूढं रराज नारायणबाहुनालम्,श्रीकृष्णके क्रोधरूपी सूर्योदयसे वह कमल विकसित हुआ था। उसके किनारे छूरेके समान तीक्ष्ण थे। वे ही मानो उसके सुन्दर दल थे। भगवानके श्रीविग्रहरूपी महान् सरोवरमें ही वह बढ़ा हुआ था और नारायणस्वरूप श्रीकृष्णकी बाहुरूपी नाल उसकी शोभा बढ़ा रही थी
tat kṛṣṇakopodayasūryabuddhaṃ kṣurāntatīkṣṇāgrasujātapatram | tasyaiva dehorusarāḥ prarūḍhaṃ rarāja nārāyaṇabāhunālam ||
Sañjaya sprach: „Jener Lotus—erweckt durch den Sonnenaufgang von Kṛṣṇas Zorn—entfaltete sich mit Blättern, deren Ränder scharf waren wie Rasierklingen. Er war allein im weiten See seines eigenen göttlichen Leibes gewachsen, und seine Schönheit wurde erhöht durch den Stiel, der Nārāyaṇas Arm war—Śrī Kṛṣṇas eigener Arm.“
संजय उवाच