Shloka 124
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
ततः शरौघैर्निशितै: किरीटिना नृदेहशस्त्रक्षतलोहितोदा । नदी सुघोरा नरमेदफेना प्रवर्तिता तत्र रणाजिरे वै,उस समय समरांगणमें किरीटधारी अर्जुनने अपने तीखे बाणसमूहोंद्वारा योद्धाओंके शरीरमें लगे हुए आघातसे निकलनेवाले रक्तकी एक भयंकर नदी बहा दी; जिसमें मनुष्योंके मेदे फेनके समान जान पड़ते थे
tataḥ śaraughair niśitaiḥ kirīṭinā nṛdehaśastrakṣatalohitodā | nadī sughorā naramedaphenā pravartitā tatra raṇājire vai ||
Sañjaya sprach: Dann ließ auf jenem Schlachtfeld Arjuna, der Diademträger, mit Salven messerscharfer Pfeile einen grauenhaften Strom fließen: Sein Wasser war das Blut, das aus Waffenwunden in Menschenleibern quoll, und sein Schaum glich Menschenfett. Das Bild legt den schrecklichen moralischen Preis des Krieges offen, selbst mitten in heroischer Tat.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses stark battlefield imagery to underscore that martial success is inseparable from grievous human suffering; it invites reflection on the ethical weight and consequences of war even when fought by renowned heroes.
Sañjaya describes Arjuna unleashing dense volleys of sharp arrows, causing so much bloodshed that it is poetically portrayed as a terrifying river of blood with foam like human fat flowing across the battlefield.