Shloka 47
Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
नाराचेन सुतीक्ष्णेन भृशं विद्ध्वा ह्रकम्पयत् । शिखण्ड्यपि ततो राजन द्रोणपुत्रमताडयत्,राजन! बलवान् शिखण्डीने रफक्षेत्रमें द्रोणपुत्र अश्वत्थामापर धावा किया। तब अश्वत्थामाने कुपित हो एक तीखे नाराचके द्वारा निकट आये हुए शिखण्डीको अत्यन्त घायल करके कम्पित कर दिया। महाराज! तब शिखण्डीने भी पीले रंगके तेज धारवाले तीखे सायकसे द्रोणपुत्र अश्वत्थामाको गहरी चोट पहुँचायी; तदनन्तर वे दोनों अनेक प्रकारके बाणोंद्वारा एक-दूसरेपर प्रहार करने लगे
sañjaya uvāca | nārācena sutīkṣṇena bhṛśaṃ viddhvā hy akampayat | śikhaṇḍy api tato rājan droṇaputram atāḍayat ||
Sañjaya sprach: Mit einem rasiermesserscharfen Nārāca-Pfeil traf Aśvatthāmā Śikhaṇḍin heftig, sodass er taumelte und bebte. Dann, o König, schlug Śikhaṇḍin zurück und verwundete Droṇas Sohn mit scharfen Geschossen.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic of kṣatriya-dharma: endurance under injury and immediate, proportionate response in combat. It also implicitly shows how anger and rivalry perpetuate cycles of violence—each wound becomes a cause for further escalation.
Aśvatthāman strikes Śikhaṇḍin hard with a sharp nārāca arrow, making him stagger. Śikhaṇḍin then counters by striking Aśvatthāman with his own arrows, and the duel intensifies as both exchange volleys.