Shloka 6
Daivī–Āsurī Sampad-Vibhāga (दैवी–आसुरी संपद्विभागः) | Division of Constructive and Destructive Dispositions
उन सच्चिदानन्दघन निराकार ब्रह्ममें आसक्त चित्तवाले पुरुषोंके साधनमें परिश्रम विशेष है; क्योंकि देहाभिमानियोंके द्वारा अव्यक्तविषयक गति दु:खपूर्वक प्राप्त की जाती है ।। ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि संन्यस्य मत्परा: । अनन्येनैव योगेन मां ध्यायन्त उपासते,परंतु जो मेरे परायण रहनेवाले5* भक्तजन सम्पूर्ण कर्मोंको मुझमें अर्पण करकेः मुझ सगुणरूप परमेश्वरको ही अनन्यभक्तियोगसे निरन्तर चिन्तन करते हुए भजते हैं*
ye tu sarvāṇi karmāṇi mayi saṃnyasya mat-parāḥ | ananyenaiva yogena māṃ dhyāyanta upāsate ||
Doch jene Geweihten, die Mich zu ihrer höchsten Zuflucht machen—alle Handlungen in Mich niederlegend—verehren Mich in ausschließlicher Hingabe und meditieren unablässig über Mich. Im ethischen Zusammenhang der Lehre der Gītā wird dies als der praktische Weg für verkörperte Wesen dargestellt: statt an der schwierigen Suche nach dem unmanifesten Absoluten zu haften, bringen sie ihre Pflichten ohne Besitzanspruch dar und bleiben einmütig in Hingabe an den Herrn, dem man nahen und dienen kann.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Offer every action to the Lord, keep Him as the highest aim, and worship through exclusive, single-minded devotion supported by constant meditation—this integrates duty (karma) with devotion (bhakti) as an accessible path for embodied life.
In the Gītā’s dialogue on the battlefield, the teaching shifts to contrasting approaches to the divine: instead of the arduous pursuit of the unmanifest, Krishna highlights the devotees who surrender their works to Him and worship Him with undivided attention as the recommended, practicable way.