Shloka 33
तामापतन्तीं सहसा मृत्युकल्पां सुदुर्जयाम् । व्यंसयामास वार्ष्णेयो लाघवेन महायशा:,वार्ष्णेयस्तु ततो राजन् स््वां शक्ति कनकप्रभाम् । वेगवद् गृहा चिक्षेप पितामहरथं प्रति राजन! तब सात्यकिने भी अपनी सुनहरी प्रभावाली शक्ति लेकर उसे भीष्मके रथपर बड़े वेगसे चलाया
tām āpatantīṃ sahasā mṛtyukalpāṃ sudurjayām | vyaṃsayām āsa vārṣṇeyo lāghavena mahāyaśāḥ || vārṣṇeyas tu tato rājan svāṃ śaktiṃ kanakaprabhām | vegavad gṛhya cikṣepa pitāmaharathaṃ prati ||
Sañjaya sprach: Als jene Waffe plötzlich heranstürzte—schrecklich wie der Tod selbst und scheinbar unbezwingbar—schlug der ruhmreiche Vārṣṇeya (Sātyaki) sie mit flinker Gewandtheit beiseite. Dann, o König, ergriff der Vārṣṇeya seinen eigenen Speer, goldglänzend, und schleuderte ihn mit großer Wucht geradewegs gegen den Wagen des Ahnvaters (Bhīṣma).
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in practice: presence of mind under mortal threat, disciplined agility (lāghava), and decisive action. Ethically, it portrays valor and duty in battle without moralizing—showing how warriors respond to lethal danger with skill and resolve.
Sātyaki (called Vārṣṇeya) first deflects a deadly incoming weapon. Immediately afterward, he takes up his own golden-bright spear (śakti) and hurls it at Bhīṣma’s chariot, escalating the exchange in the Kurukṣetra battle.