Shloka 12
Adhyāya 104 — Śikhaṇḍin-puraskāraḥ (Śikhaṇḍin as Vanguard) and Bhīṣma’s Counter-Advance
तत: कार्ष्णिमहाराज निशितै: सायकैस्त्रिभि: । आर्ष्यशज्धिं रणे विद्ध्वा पुनर्विव्याध पठचभि:,महाराज! तदनन्तर अर्जुनपुत्र अभिमन्युने तीन तीखे सायकोंसे रणक्षेत्रमें अलम्बुषको बींधकर पुनः पाँच बाणोंसे घायल कर दिया
tataḥ kārṣṇi-mahārāja niśitaiḥ sāyakais tribhiḥ | ālambuṣaṃ raṇe viddhvā punar vivyādha pañcabhiḥ ||
Sañjaya sprach: Dann, o großer König, traf Abhimanyu—Arjunas Sohn—Ālambuṣa mitten im Kampf mit drei scharfen Pfeilen und durchbohrte ihn abermals mit fünf weiteren. Die Szene betont den unaufhaltsamen Drang des Krieges, in dem Tapferkeit und Können sich in disziplinierter Handlung zeigen, während die Gewalt im Dienst der gewählten Seite und der Pflicht weiter anschwillt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its battlefield form: focused execution of one’s role with courage and skill. Ethically, it reflects how duty-driven action can be intense and uncompromising in war, while still being framed as disciplined conduct within the epic’s moral universe.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Abhimanyu, Arjuna’s son, strikes the warrior Ālambuṣa with three sharp arrows and then wounds him again with five more, intensifying the combat sequence.