Shloka 46
भीष्मवधोपाय-प्रश्नः (Inquiry into the means to overcome Bhīṣma) | Chapter 103
एकैकं पञ्चभिर्बाणैराजघान स्मयतन्निव | अलनम्बुषो रथोपस्थे नृत्यन्निव महारथ:,इसके बाद रथकी बैठकमें नृत्य-सा करते हुए महारथी अलम्बुषने मुसकराते हुए उनमेंसे एक-एकको पाँच-पाँच बाणोंद्वारा घायल कर दिया
ekaikaṁ pañcabhir bāṇair ājaghāna smayatan niva | alanambuṣo rathopasthe nṛtyann iva mahārathaḥ ||
Sañjaya sprach: «Dann traf der große Wagenkämpfer Alambuṣa sie, lächelnd, als wäre es ein Spiel — jeden einzelnen — mit fünf Pfeilen. Auf der Wagenplattform stehend bewegte er sich wie im Tanz und zeigte jene selbstgewisse, prunkvolle Kunst, die oft den Rausch und den Stolz der Schlacht begleitet.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how battlefield skill can be accompanied by pride and theatrical display—smiling and ‘dancing’ on the chariot—reminding readers that war often amplifies ego and mockery alongside valor, and that martial excellence is ethically ambiguous when driven by vanity rather than restraint.
Sañjaya describes Alambusha, an elite warrior, wounding opponents by striking each of them with five arrows, and then moving on his chariot-platform as if dancing, smiling as though the act were sport.