Shloka 52
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
तस्मिन् न्यस्ते मणौ वीरो जिष्णुरुज्जीवित: प्रभु: । चिरसुप्त इवोत्तस्थौ मृष्टलोहितलोचन:,उस मणिके रखते ही शक्तिशाली वीर अर्जुन देरतक सोकर जगे हुए मनुष्यकी भाँति अपनी लाल आँखें मलते हुए पुनः जीवित हो उठे
tasmin nyaste maṇau vīro jiṣṇur ujjīvitaḥ prabhuḥ | cirasupta ivottiṣṭhau mṛṣṭalohitalocanaḥ ||
Als das Kleinod auf ihn gelegt wurde, wurde der mächtige Held Jiṣṇu (Arjuna) ins Leben zurückgerufen. Er richtete sich auf wie einer, der aus langem Schlaf erwacht, und rieb sich die geröteten Augen.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the restoration of life and clarity after collapse, suggesting that rightful aid and potent means (here symbolized by the maṇi) can return a person to duty and awareness; it also underscores the epic theme that even great heroes depend on supportive interventions within dharmic order.
A jewel is placed upon Arjuna, and he revives. He rises as though waking from a long sleep, rubbing his reddened eyes—an image that conveys both physical recovery and the return of consciousness.