Shloka 103
पाण्डव-वृष्णि-समागमः तथा अश्वमेध-अनुज्ञा | Reunion at the Kuru Court and Authorization of the Aśvamedha
पितुस्तव महाराज सत्यसंधो जनार्दन: । भगवान् श्रीकृष्णने भी प्रसन्न होकर उस बालकको बहुत-से रत्न उपहारमें दिये। फिर अन्य यदुवंशियोंने भी नाना प्रकारकी वस्तुएँ भेंट कीं। महाराज! इसके बाद सत्यप्रतिज्ञ भगवान् श्रीकृष्णने तुम्हारे पिताका इस प्रकार नामकरण किया
pitus tava mahārāja satyasaṃdho janārdanaḥ | bhagavān śrīkṛṣṇo 'pi prasannaḥ san taṃ bālakaṃ bahubhi ratnair upahāraiḥ samapūjayat | tataḥ pare yaduvaṃśyā api nānāvidhāni vastūni bheṭayām āsuḥ | mahārāja! anantaraṃ satyapratijño bhagavān śrīkṛṣṇas tava pituḥ evam nāmakaraṇaṃ cakāra |
Vaiśampāyana sprach: O König, Janārdana—Bhagavān Śrī Kṛṣṇa, der seinem Wort treu bleibt—war erfreut und ehrte deinen Vater, der noch ein Kind war, mit vielen Geschenken aus Edelsteinen. Danach brachten auch andere Angehörige des Yadu-Geschlechts mannigfache Gaben dar. Dann, o König, vollzog der gelobentreue Herr Śrī Kṛṣṇa auf diese Weise die Namenszeremonie deines Vaters.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights ethical kingship and dharmic conduct through Śrī Kṛṣṇa’s qualities—truthfulness (satyasaṃdha/satyapratijña) and generosity—showing that honoring others and keeping one’s word are central virtues, especially in royal and familial rites.
Vaiśampāyana narrates that Śrī Kṛṣṇa, pleased with the king’s father as a child, gives him jewel-gifts; other Yādavas also offer presents; then Kṛṣṇa proceeds to perform the child’s naming ceremony.