Shloka 14
अमरं याज्यमासाद्य याजयिष्ये न मानुषम् | शक्रेण प्रतिषिद्धो5हं मरुत्तं मा सम याजये:,उन्होंने स्पष्ट कह दिया है कि “अमर यजमान पाकर अब मैं मरणधर्मा मनुष्यका यज्ञ नहीं कराऊँगा।” साथ ही इन्द्रने मना भी किया है कि “आप मरुत्तका यज्ञ न कराइयेगा; क्योंकि ब्रह्मन! वह राजा सदा मेरे साथ ईर्ष्या रखता है।' इन्द्रकी इस बातको आपके भाईने “एवमस्तु"” कहकर स्वीकार कर लिया है
amaraṃ yājyam āsādya yājayiṣye na mānuṣam | śakreṇa pratiṣiddho 'haṃ maruttaṃ mā sma yājayeḥ ||
Marutta sprach: „Er sagte es unverhüllt: ‚Da ich nun einen unsterblichen Yajamāna erlangt habe, werde ich nicht länger für einen sterblichen Menschen opfern.‘ Zudem hat Śakra (Indra) es mir verboten: ‚Führe Maruttas Opfer nicht aus, denn jener König ist mir stets neidisch.‘ Dein Bruder nahm Indras Gebot an und sprach: ‚So sei es.‘“
मरुत्त उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tension between ritual duty and higher authority: a priest’s willingness to officiate can be shaped by patronage (immortal vs. mortal) and by divine command. It also exposes how envy and rivalry—even among gods and kings—can influence religious and political decisions, raising ethical questions about impartiality in sacred acts.
Marutta reports that the officiant (or intended officiant) refuses to conduct a human king’s sacrifice after gaining an immortal patron, and that Indra has explicitly prohibited performing Marutta’s yajña due to Marutta’s rivalry with him. The prohibition is accepted by the addressed party’s brother with the assent “evam astu” (“so be it”).