Shloka 20
एतद् वित्तं तदभवद् यदुद्धप्रे युधिष्ठिर: । षोडशाष्टौ चतुर्विशत्सहस्रं भारलक्षणम्,द्वैपायनाभ्यनुज्ञात: पुरस्कृत्य पुरोहितम् । युधिष्ठिरने वहाँ जितना धन खुदवाया था, वह सोलह करोड़ आठ लाख और चौबीस हजार भार सुवर्ण था। उन्होंने उपर्युक्त सब वाहनोंपर धन लद॒वाकर पाण्डुनन्दन युधिष्ठिरने पुनः महादेवजीका पूजन किया और व्यासजीकी आज्ञा लेकर पुरोहित धौम्य मुनिको आगे करके हस्तिनापुरको प्रस्थान किया
etad vittaṃ tad abhavad yad uddhṛtaṃ yudhiṣṭhiraḥ | ṣoḍaśāṣṭau caturviṃśat-sahasraṃ bhāra-lakṣaṇam, dvaipāyanābhyanujñātaḥ puraskṛtya purohitam ||
Vaiśampāyana sprach: Der Reichtum, den Yudhiṣṭhira hatte hervorbringen lassen, belief sich auf sechzehn Krore, acht Lakh und vierundzwanzigtausend Bhāras Gold. Nachdem er die Erlaubnis Dvaipāyanas (Vyāsas) erhalten und seinen Hauspriester an die Spitze gestellt hatte, zog Yudhiṣṭhira weiter—ein Handeln, das königlichen Wohlstand nur dann als rechtmäßig ausweist, wenn er unter heiligem Rat und priesterlicher Führung gewonnen und verwendet wird.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Royal wealth is portrayed as dharmically valid when it is gathered and used under the sanction of spiritual authority (Vyāsa) and in alignment with priestly guidance, emphasizing restraint, legitimacy, and accountability in kingship.
The narrator states the immense quantity of gold Yudhiṣṭhira had brought forth (measured in bhāras). With Vyāsa’s permission and with the royal priest placed foremost, Yudhiṣṭhira proceeds onward, marking a transition from accumulation to sanctioned action within the Aśvamedha-related events.