Shloka 123
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
बालभावेन विनयमात्मनो5डकथयत् प्रभु: । “श्रीकृष्ण! वह महातेजस्वी और प्रभावशाली बालक अपने बालस्वभावके कारण मेरे सामने विनीतभावसे अपनी वीरताकी प्रशंसा किया करता था
bālabhāvena vinayam ātmano ’kathayat prabhuḥ | “śrīkṛṣṇa! sa mahātejasvī prabhāvaśālī ca bālakaḥ svabālasvabhāvena mama purato vinītabhāvena svāṃ vīratāṃ praśaṃsati sma” |
Vaiśampāyana sprach: „O Śrī Kṛṣṇa, jener Knabe — strahlend von großer Herrlichkeit und mit eindrucksvoller Kraft begabt — trat, seiner kindlichen Natur wegen, vor mich in scheinbarer Demut und pries doch unablässig seine eigene Tapferkeit. So redete er, unter dem Mantel der Unschuld, von seiner Stärke, während er nach außen hin die gebührende Ehrfurcht wahrte.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical tension: outward humility (vinaya) can coexist with self-advertisement. It invites discernment—true modesty is not merely a posture, and even innocence can mask pride or a desire for recognition.
Vaiśampāyana addresses Śrī Kṛṣṇa and describes a powerful, radiant boy who, because of his childish disposition, would appear deferential before the speaker while repeatedly praising his own heroism.