Shloka 29
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
अन्यमस्मै वरं देहीत्यसकृद् भुगुनन्दन । अमृतं देयमित्येव मयोक्त: स शचीपति:,'भुगुनन्दन! मैंने आपके लिये वज्रधारी इन्द्रसे जाकर कहा था कि तुम उत्तंक मुनिको जलके रूपमें अमृत प्रदान करो। मेरी बात सुनकर प्रभावशाली देवेन्द्रने बारम्बार मुझसे कहा कि “मनुष्य अमर नहीं हो सकता। इसलिये आप उन्हें अमृत न देकर और कोई वर दीजिये।” परंतु मैंने शचीपति इन्द्रसे जोर देकर कहा कि उत्तड़कको तो अमृत ही देना है
anyam asmai varaṃ dehīty asakṛd bhṛgunandana | amṛtaṃ deyam ity eva mayoktaḥ sa śacīpatiḥ ||
„Immer wieder sagte er zu mir: ‘Gewähre ihm einen anderen Segen, o Nachkomme Bhṛgus.’ Doch ich beharrte: ‘Es muss Unsterblichkeit sein — amṛta muss gegeben werden.’ So drängte ich Śacīpati (Indra) mit Nachdruck.“
उत्तडुक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in one’s pledged intent and the ethical weight of advocating for another’s promised boon, while also acknowledging the cosmic constraint that mortals are not ordinarily made immortal.
The speaker reports a dialogue with Indra: Indra repeatedly urges giving some other boon instead of amṛta, but the speaker insists that amṛta alone should be granted, pressing Indra to honor that specific request.