Shloka 363
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
श्र॒त्वा राज्ञस्तदा निष्ठां न त्वशोचन् गतीश्व ते । तदनन्तर राजाकी मृत्युका समाचार सुनकर बहुत-से तपोधन उस तपोवनमें आये। उन्होंने उनके लिये कोई शोक नहीं किया; क्योंकि उन तीनोंकी सदगतिके विषयमें उनके मनमें संशय नहीं था
śrutvā rājñas tadā niṣṭhāṃ na tv aśocan gatīś ca te | tad-anantaraṃ rājñāṃ mṛtyu-kāḥ samācāraṃ śrutvā bahavaḥ tapodhanāḥ tasmin tapovane āyayuḥ | teṣāṃ teṣāṃ kṛte na śocan; yatas teṣāṃ trayāṇāṃ sad-gati-viṣaye teṣāṃ manasi saṃśayo na āsīt |
Nārada sprach: Als jene Weisen vom standhaften Ende des Königs hörten, trauerten sie nicht um ihn, denn sie waren seiner seligen Bestimmung gewiss. Danach, als die Nachricht vom Tod des Königs bekannt wurde, kamen viele Asketen, reich an Entsagung, in jenen Hain der Einsiedelei. Sie beklagten die Dahingegangenen nicht, weil in ihren Herzen kein Zweifel mehr daran blieb, dass jene drei den guten Weg erlangt hatten.
नारद उवाच
Educational Q&A
True steadfastness in dharma and renunciation leads to an auspicious end; therefore the wise do not indulge in grief when they are certain of a righteous person’s good destiny.
Nārada reports that, after hearing of the king’s resolute end and then the news of his death, many ascetics arrive at the hermitage. They refrain from mourning because they have no doubt that the departed—spoken of as ‘those three’—have attained a blessed course.