Shloka 17
Āśramāgamanam — The Pāṇḍavas Arrive at Dhṛtarāṣṭra’s Hermitage
धृतराष्ट्रस्थ च तदा दिव्यं चक्षुर्नराधिप । मुनि: सत्यवतीपुत्र: प्रीत: प्रादात् तपोबलात्,नरेश्वरर उस समय सत्यवतीनन्दन मुनिवर व्यासने प्रसन्न होकर अपने तपोबलसे धृतराष्ट्रको दिव्य नेत्र प्रदान किये
dhṛtarāṣṭrasya ca tadā divyaṃ cakṣur narādhipa | muniḥ satyavatīputraḥ prītaḥ prādāt tapobalāt ||
Vaiśampāyana sprach: Dann, o König, verlieh der Weise Vyāsa—Sohn der Satyavatī—wohlgefällig gestimmt, Dhṛtarāṣṭra durch die Kraft seiner Askese göttliche Sehkraft. Im Gang der Erzählung bedeutet dieses Geschenk das mitfühlende Eingreifen eines verwirklichten Sehers: Er schenkt äußeres wie inneres Sehen einem, der lange der körperlichen Sicht beraubt war, und betont das ethische Motiv, dass geistiges Verdienst zum Wohl und Erwachen anderer eingesetzt werden kann.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Tapas (austerity) and realized wisdom are not merely personal attainments; they can become instruments of compassion. Vyāsa’s gift of divine sight suggests that true spiritual power is ethically directed—used to illuminate, guide, and uplift those in need.
Vaiśampāyana narrates that Vyāsa, pleased, grants Dhṛtarāṣṭra divine vision. The episode marks a moment where the blind king receives extraordinary sight through a sage’s ascetic potency, enabling perception beyond ordinary limits.