Shloka 25
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
चतुर्थे नियते काले कदाचिदपि चाष्टमे,कभी चौथे समय (अर्थात् दो दिनपर) और कभी आठवें समय अर्थात् चार दिनपर केवल भूखकी आग बुझानेके लिये मैं थोड़ा-सा आहार करता हूँ। मेरे इस नियमको केवल गान्धारी देवी जानती हैं। अन्य सब लोगोंको यही मालूम है कि मैं प्रतिदिन पूरा भोजन करता हूँ
caturthe niyate kāle kadācid api cāṣṭame, kevalaṃ bubhukṣāgninivṛttyai alpaṃ āhāraṃ karomi; etan mama niyamaṃ kevalaṃ gāndhārī devī jānāti, anye tu sarve manyante yathāhaṃ pratidinaṃ pūrṇa-bhojanaṃ karomi.
Dhṛtarāṣṭra sprach: „Mitunter nehme ich Nahrung nur im festgesetzten vierten Zeitabschnitt zu mir, mitunter nur im achten — bloß um das Feuer des Hungers zu löschen, esse ich ein wenig. Nur Königin Gāndhārī kennt diese Disziplin von mir; alle anderen glauben, ich nähme täglich eine volle Mahlzeit zu mir.“
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas through regulated restraint: food is taken only to sustain life, not for indulgence. It also raises an ethical nuance—inner discipline may be private, yet concealment from others can create a gap between appearance and reality.
In the Āśramavāsika setting, Dhṛtarāṣṭra describes his austere routine: he eats only occasionally and in small quantity to quiet hunger. He notes that only Gāndhārī is aware of this vow, while others assume he eats normally each day.