Shloka 2
तापसैश्न महाभागैर्नानादेशसमागतै: । द्रष्ट कुरुपते: पुत्रान् पाण्डवान् पृथुवक्षस:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! जब राजा धृतराष्ट्र सुन्दर कमलके-से नेत्रोंवाले पुरुषसिंह युधिष्ठिर आदि पाँचों भाइयोंके साथ आश्रममें विराजमान हुए, उस समय वहाँ अनेक देशोंसे आये हुए महाभाग तपस्वीगण कुरुराज पाण्डुके पुत्र--विशाल वक्ष:स्थलवाले पाण्डवोंको देखनेके लिये पहलेसे उपस्थित थे
vaiśampāyana uvāca |
tāpasaiś ca mahābhāgair nānādeśasamāgataiḥ |
draṣṭuṁ kurupateḥ putrān pāṇḍavān pṛthuvakṣasaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Viele gesegnete Asketen—aus verschiedenen Ländern herbeigekommen—waren dort bereits zugegen, um die Pāṇḍavas zu sehen, die breitbrüstigen Söhne Pāṇḍus, die zugleich Söhne des Herrn der Kurus waren. Die Szene macht deutlich, dass nach den Verwüstungen des Krieges die überlebenden Erben als Gegenstand moralischer und geistlicher Sorge gelten, würdig, von der Gemeinschaft der Entsagenden bezeugt zu werden.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral authority of the ascetic community and the idea that righteous rulers and heirs are accountable before spiritual witnesses; post-war legitimacy and dharma are affirmed not only by power but by the regard of the renunciants.
As Dhṛtarāṣṭra resides in the forest āśrama with Yudhiṣṭhira and his brothers, many eminent ascetics from different regions gather there in advance, eager to see the Pāṇḍavas.