Shloka 233
धृतराष्ट्र-सत्कारः तथा श्राद्ध-दाने नियमनम् | Honoring Dhṛtarāṣṭra and Regulating Śrāddha-Gifts
यां प्रीतिं पाण्डुपुत्रेभ्य:ः सदावाप नराधिप: । राजा धृतराष्ट्रको सदा पाण्डवोंके बर्तावसे जितनी प्रसन्नता होती थी, उतनी उत्कृष्ट प्रीति उन्हें अपने पुत्रोंसे भी कभी प्राप्त नहीं हुई थी
yāṁ prītiṁ pāṇḍuputrebhyaḥ sadāvāpa narādhipaḥ | rājā dhṛtarāṣṭrako sadā pāṇḍavonke bartāvase jitanī prasannatā hotī thī, utanī utkṛṣṭa prīti unheṁ apane putroṁse bhī kabhī prāpta nahīṁ huī thī |
Vaiśampāyana sprach: Die Zuneigung, die der König—Herr der Menschen—beständig von den Söhnen Pāṇḍus empfing, schenkte ihm dauerhafte Freude; eine so vortreffliche, erhebende Liebe hatte er niemals selbst von seinen eigenen Söhnen erhalten. Der Vers betont, dass rechtschaffenes Verhalten und ehrerbietiger Dienst tiefere Zufriedenheit wecken können als bloße Blutsbande.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True affection and inner satisfaction arise from dharmic conduct and respectful behavior; such virtue can create deeper bonds than biological relationship alone.
Vaiśampāyana describes Dhṛtarāṣṭra’s experience: the Pāṇḍavas’ consistent, respectful treatment gave him a joy and sense of cherished regard that he never felt to the same degree from his own sons.