अध्याय १५ (Āśramavāsika-parva): धृतराष्ट्रस्य वनवासानुज्ञायाचनम् — Dhṛtarāṣṭra’s renewed plea for consent to forest-dwelling
सा पुत्रान् रुदतः सर्वान् मुहुर्मुहुरवेक्षती । जगामैव महाप्राज्ञा वनाय कृतनिश्चया,कुन्तीकी बुद्धि विशाल थी। वे वनवासका पक्का निश्चय कर चुकी थीं; इसलिये अपने रोते हुए समस्त पुत्रोंकी ओर बार-बार देखती हुई वे आगे बढ़ती ही चली गयीं
sā putrān rudataḥ sarvān muhur muhur avekṣatī | jagāmaiva mahāprājñā vanāya kṛtaniścayā ||
Vaiśampāyana sprach: Kuntī, von großer Einsicht und fest entschlossen, in den Wald zu gehen, blickte immer wieder zu all ihren weinenden Söhnen zurück; doch als wahrhaft Weise ging sie weiter, ohne sich umzuwenden.
वैशम्पायन उवाच