Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
हैमानीमानि जानीम: प्रतिबुद्धा: सम जागृूम । इह होतदुपादत्तं प्रेत्य स्पात् कटुकोदयम् । अप्रतिग्राह्ममेवैतत् प्रेत्पेह च सुखेप्सुना,वे सभी फल भारी हो गये थे, इस बातको महर्षि अत्रि ताड़ गये और बोले--ये “गूलर हमारे लेने योग्य नहीं हैं। हमारी बुद्धि मन्द नहीं हुई है। हमारी ज्ञानशक्ति लुप्त नहीं हुई है। हम सो नहीं रहे हैं, जागते हैं। हमें अच्छी तरह ज्ञात है कि इनके भीतर सुवर्ण भरा पड़ा है। यदि आज हम इन्हें स्वीकार कर लेते हैं तो परलोकमें हमें इनका कटु परिणाम भोगना पड़ेगा। जो इहलोक और परलोकमें भी सुख चाहता हो उसके लिये यह फल अग्राह्म है!
haimānīmāni jānīmaḥ pratibuddhāḥ sama jāgṛmaḥ | iha hotadupādattaṃ pretya syāt kaṭukodayam | apratigrahyaṃ evaitat pretyeha ca sukhepsunā ||
Bhishma sprach: „Wir erkennen, dass darin Gold ist. Wir sind völlig wach und aufmerksam; unser Verständnis ist nicht getrübt. Wir wissen genau, dass in diesen Früchten Gold verborgen liegt. Nehmen wir sie hier und jetzt an, so wird ihre Folge nach dem Tod bitter heranreifen. Darum ist dies für den, der Wohlergehen und Glück in dieser Welt wie in der nächsten sucht, als Gabe nicht annehmbar.“
भीष्म उवाच
Even if a gift is materially valuable, it should be refused when it is ethically tainted or improperly offered; accepting such wealth brings a bitter karmic consequence, harming welfare in both this life and the next.
In the episode referenced, sages discern that seemingly ordinary fruits conceal gold. They declare themselves fully aware and refuse to accept them, warning that taking such a gift would lead to painful results after death; thus it is deemed ‘not acceptable’ for one seeking true happiness.