Shloka 37
Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
आदत्ते च रसान् भौमानादित्य: स्वगभस्तिभि: । वायुरादित्यतस्तांश्व रसान् देव: प्रवर्षति,सूर्य अपनी किरणोंसे पृथ्वीके रसोंको ग्रहण करते हैं। वायुदेव सूर्यसे उन रसोंको लेकर फिर भूमिपर बरसाते हैं
ādatte ca rasān bhaumān ādityaḥ sva-gabhastibhiḥ | vāyur ādityatas tāṁś ca rasān devaḥ pravarṣati ||
Nārada sprach: Mit seinen eigenen Strahlen zieht die Sonne die irdischen Säfte (Feuchtigkeit und Lebenssaft) empor. Dann nimmt der Windgott diese Säfte von der Sonne und lässt sie als Regen wieder auf die Erde fallen.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse points to the orderly cooperation of cosmic powers—Sun and Wind—in sustaining life through rainfall. It implicitly teaches gratitude, humility, and alignment with dharma by recognizing that nourishment and prosperity arise from a larger, well-regulated natural and divine order.
Nārada describes a natural process in sacred terms: the Sun draws up the earth’s moisture with his rays, and Vāyu, receiving it from the Sun, releases it back onto the earth as rain—explaining how the world is sustained through cyclical exchange.