Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
गुरुप्रसादे स्वाध्याये यतन्तो ये स्थिरव्रता: । शुश्रूषवो5नसूयन्तस्तान् नमस्यामि यादव
guruprasāde svādhyāye yatanto ye sthiravratāḥ | śuśrūṣavo 'nasūyantas tān namasyāmi yādava, yadukulatilaka ||
Nārada sprach: „O Yādava, Zierde des Yadu-Geschlechts! Ich verneige mich vor denen, die in ihren Gelübden standhaft sind—die unablässig danach streben, die Gnade des Lehrers zu gewinnen und Svādhyāya (Selbststudium) zu üben, deren Gelübde niemals brechen, die den Älteren und den Lehrern in hingebungsvollem Dienst beistehen und frei sind von Fehlersuche und Neid gegenüber anderen.“
नारद उवाच
True dharmic character is marked by disciplined learning (svādhyāya), steady vows (sthiravrata), devoted service to teachers and elders (śuśrūṣā), and freedom from envy or fault-finding (anasūyā). Such conduct is worthy of reverence.
Nārada addresses Kṛṣṇa (as Yādava, yadukulatilaka) and offers salutations to an ideal class of practitioners—those who strive to please their guru, persist in study, serve respectfully, and refrain from criticizing others—thereby praising a model of ethical and spiritual discipline.