युधिष्ठिरप्रश्नः—विश्वामित्रस्य ब्राह्मणत्वकौतूहलम् | Yudhiṣṭhira’s Inquiry on Viśvāmitra’s Attainment of Brāhmaṇya
वाम्भिश्न भगवान् येन देवसेनाग्रग: प्रभु: । स्तुतः प्रीतमना श्चासीच्छापाच्चैनममुज्चत,वाणीद्वारा स्तुति करनेपर उन विश्वामित्रपर सामर्थ्य शाली भगवान् इन्द्र प्रसन्न हो गये थे और उनको शापमुक्त कर दिया था
vāmbhiṣṇa bhagavān yena devasenāgragaḥ prabhuḥ | stutaḥ prītamanāścāsīc chāpāccainam amuñcata ||
Yudhiṣṭhira sprach: «Durch eben jene Worte, mit denen der mächtige Herr Indra—vorderster Führer der Heerscharen der Götter—gepriesen wurde, wurde er im Herzen erfreut und entließ ihn aus dem Fluch.»
युधिछिर उवाच
The verse highlights the moral efficacy of proper speech—especially sincere praise (stuti). When words are aligned with reverence and truth, they can soften even divine judgment, leading to forgiveness and release from the consequences of a curse.
Yudhiṣṭhira recounts that Indra, the leader of the gods, was praised through words, became pleased, and consequently freed a person (referred to as 'him' in the verse) from a curse—showing a shift from punishment to grace prompted by stuti.