Shloka 63
श्रुताभिलषिता पीता स्पृष्टा दृष्टावगाहिता । गज्जा कप वंशौ विशेषत:,जो पुरुष ग॑ माहात्म्य सुनता, उनके तटपर जानेकी अभिलाषा रखता, उनका दर्शन करता, जल पीता, स्पर्श करता तथा उनके भीतर गोते लगाता है, उसके दोनों कुलोंका भगवती गंगा विशेषरूपसे उद्धार कर देती हैं
śrutābhilaṣitā pītā spṛṣṭā dṛṣṭāvagāhitā | gaṅgā caiva vaṃśau viśeṣataḥ yo puruṣo gaṅgā-māhātmyaṃ śṛṇoti taṭa-gamana-abhilāṣaṃ karoti darśanaṃ karoti jalaṃ pibati spṛśati ca tasyāṃ ca nimajjati tasya ubhayor api kulayoḥ bhagavatī gaṅgā viśeṣeṇa uddhāraṃ karoti ||
Der Siddha erklärt: Die heilige Gaṅgā wird dem Menschen auf vielerlei Weise zur rettenden Kraft — wenn man von ihrer Größe hört, wenn das Verlangen entsteht, zu ihren Ufern zu gehen, wenn man sie schaut, ihr Wasser trinkt, es berührt und in ihren Strom eintaucht. Einem solchen Menschen gewährt die selige Gaṅgā eine besondere Erlösung und erhebt beide Linien, die väterliche wie die mütterliche.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Reverent engagement with a sacred tīrtha—hearing its praise, desiring it, seeing, touching, drinking, and bathing—cultivates devotion and purity, and is said to generate merit that benefits not only the individual but also both parental lineages.
A Siddha is describing the spiritual efficacy of the river-goddess Gaṅgā, listing progressively deeper forms of contact (from hearing about her to immersion) and stating that such acts bring special uplift to the practitioner’s family lines.