Shloka 20
Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
उस पर्वतका वह दिव्य स्थान भगवान् शंकरको बहुत प्रिय है। यह बात हमारे सुननेमें आयी है। वहाँ महादेवजी तथा उनके पार्षद नित्य निवास करते हैं ।। तत्र देव्या तपस्तप्तं शड्करार्थ सुदुश्चरम् अतस्तदिष्ट॑ देवस्य तथोमाया इति श्रुति:,वहाँ देवी पार्वतीने भगवान् शंकरकी प्राप्तिके लिये अत्यन्त दुष्कर तपस्या की थी, इसीलिये वह स्थान भगवान् शिव और पार्वतीको अधिक प्रिय है, ऐसा सुना जाता है
tasya parvatasya tad divyaṁ sthānaṁ bhagavataḥ śaṅkarasya bahu priyaṁ; etad asmākaṁ śravaṇam āgatam. tatra mahādevaḥ saha pārṣadaiḥ nityaṁ nivāsam karoti. tatra devyā tapaḥ taptaṁ śaṅkarārthaṁ suduścaram; atas tad iṣṭaṁ devasya tathā umāyā iti śrutiḥ.
Jener strahlende Ort auf dem Berge ist Śaṅkara überaus lieb—so haben wir es vernommen. Dort weilt Mahādeva unablässig zusammen mit seinen Gefolgsleuten. Denn eben dort vollzog die Göttin Pārvatī eine äußerst schwer zu ertragende Askese, um Śaṅkara zu erlangen; darum, so sagt die Überlieferung, ist dieser Ort Śiva und auch Umā in besonderer Weise teuer.
वदान्य उवाच
Educational Q&A
A sacred place becomes especially revered through intense tapas and divine association: Pārvatī’s severe austerity undertaken for Śiva sanctifies the site, making it beloved to both deities and worthy of remembrance.
The speaker reports a traditional account: a particular divine spot on a mountain is dear to Śiva because he dwells there with his attendants, and because Pārvatī once performed very difficult austerities there to attain him.