Shloka 143
तालवृन्तान्युपादाय पर्यवीजन्त सर्वश: । माद्रीकुमार नकुल और सहदेवने पगड़ी हाथमें लेकर भीष्मजीके मस्तकपर रखी। कौरवराजके रनिवासकी स्ट्रियाँ ताड़के पंखे हाथमें लेकर कुरुकुलधुरन्धर भीष्मजीके शवको सब ओरसे हवा करने लगीं
tālavṛntāny upādāya paryavījanta sarvaśaḥ | mādrīkumarau nakulaḥ sahadevaś ca pāgṛīṃ hastam ādāya bhīṣmasya mastake nyadhāpayatām | kauravarājasya ranivāsastriyaḥ tālapattravījān hastagṛhītāḥ kurukuladhurandharaṃ bhīṣmaṃ śavaṃ sarvato vāyum akarot ||
Vaiśampāyana sprach: Sie nahmen Fächer aus Palmblättern und fächelten von allen Seiten. Mādrīs Söhne, Nakula und Sahadeva, hoben einen Turban in ihren Händen empor und setzten ihn Bhīṣma auf das Haupt. Die Frauen aus den inneren Gemächern des Kuru-Königs, Palmblattfächer in den Händen, ließen von allen Seiten sanft Luft über Bhīṣmas Leib wehen — und ehrten so den großen Träger der Kuru-Linie selbst im Tod. Die Szene betont die dharmische Pflicht zur Ehrfurcht vor den Ältesten und den Gefallenen sowie die Fortdauer des Respekts jenseits der Gewalt des Schlachtfeldes.
वैशम्पायन उवाच