अथेन्द्रस्य महाघोरं सोडसृजच्छत्रुमेव हि
atha indrasya mahāghoraṃ so 'sṛjac chatrum eva hi | agnāv āhutim ādhāya munir indrasya vai ripum || tasya nāma mada iti | sa mukham prasārya tiṣṭhaty āsīt | tasya adhoṣṭhaḥ pṛthivyāṃ saṃspṛṣṭaḥ, ūrdhvoṣṭha ākāśaṃ spṛśati | tasya mukhe sahasraṃ dantāḥ, te ca śata-śata-yojanocchritāḥ | tasya dāḍhā bhīṣaṇā dve-dve-śata-yojanāyāmāḥ | atha devaḥ sendrāḥ sarve tasya jihvā-mūle samāpatanta, yathā mahāsāgare bahavo matsyāḥ timi-nāmnaḥ mahāmatsyasya mukhe patanti ||
Cyavana sprach: Daraufhin brachte jener große Weise, nachdem er Opfergaben ins Feuer gegossen hatte, für Indra einen wahrhaft schrecklichen Feind hervor, genannt Mada (Rausch/Übermut). Er stand dort mit weit aufgerissenem Maul: Die Unterlippe drückte auf die Erde, während die Oberlippe den Himmel berührte. In seinem Maul waren tausend Zähne, jeder hundert Yojanas hoch, und seine furchtbaren Hauer maßen zweihundert Yojanas. In diesem Augenblick wurden alle Götter, Indra eingeschlossen, bis an die Wurzel seiner Zunge hineingedrängt—wie im großen Ozean viele Fische in das Maul des gewaltigen Fisches namens Timi geraten.
च्यवन उवाच
The verse dramatizes mada—intoxication and pride—as a devouring force that can overwhelm even the gods. Ethical strength requires humility and self-restraint; otherwise power itself becomes the cause of downfall.
Cyavana performs a fire-offering and manifests a terrifying being named Mada as Indra’s enemy. Mada’s colossal mouth and teeth are described, and the gods with Indra are shown as being driven into its tongue-root, like fish swallowed by the great sea-creature Timi.