ब्रह्माण्यं सर्वधर्मज्ञें लोकानां कीर्तिवर्धनम् । लोकनाथं महदभूतं सर्वभूतभवोद्धवम्,ब्राह्मणोंके हितकारी, सब धर्मोको जाननेवाले, प्राणियोंकी कीर्तिको बढ़ानेवाले, सम्पूर्ण लोकोंके स्वामी, समस्त भूतोंके उत्पत्ति-स्थान एवं संसारके कारणरूप परमेश्वरका स्तवन करनेसे मनुष्य सब दु:खोंसे छूट जाता है
bhīṣma uvāca | brahmāṇyaṃ sarvadharmajñaṃ lokānāṃ kīrtivardhanam | lokanāthaṃ mahadbhūtaṃ sarvabhūtabhavodbhavam | brāhmaṇānāṃ hitakārī sarvadharmavidāṃ varam | prāṇināṃ kīrtivardhānaṃ sarvalokamaheśvaram | sarvabhūtodbhava-sthānaṃ saṃsāra-kāraṇa-rūpiṇam | parameśvaraṃ stuvato manuṣyasya sarvaduḥkhāni praṇaśyanti ||
Bhishma sprach: Durch das Preisen des höchsten Herrn—des Wohltäters der Brahmanen, des Kenners aller Dharma, des Mehrers des guten Ruhms der Wesen, des Herrn aller Welten, der großen Quelle, aus der alle Geschöpfe hervorgehen, und der ursächlichen Gestalt des weltlichen Daseins—wird der Mensch von allem Leid erlöst.
भीष्म उवाच
The verse teaches that praising the Supreme Lord—described as the knower of all dharma and the source of all beings—destroys a person’s sorrows. Devotional praise is presented as an ethical-spiritual practice that purifies the mind and aligns one with dharma, leading to relief from suffering.
In Anushasana Parva, Bhishma instructs on dharma and religious duties. Here he extols the Supreme Lord with a chain of epithets and states the fruit (phala) of such praise: the devotee becomes free from all duḥkha (sorrow).