Shloka 41
Adhyāya 152 — Bhīṣma’s Authorization for Yudhiṣṭhira’s Return to the Capital (नगरप्रवेशानुज्ञा)
साध्वी स्त्री सदा अपने पतिको देवताके समान समझती है। पति और पत्नीका यह सहधर्म (साथ-साथ रहकर धर्माचरण करना) रूप धर्म परम मंगलमय है ।। शुश्रूषां परिचारं च देवतुल्यं प्रकुर्वती । वश्या भावेन सुमना: सुव्रता सुखदर्शना । अनन्यचित्ता सुमुखी भर्तु: सा धर्मचारिणी,जो अपने हृदयके अनुरागके कारण स्वामीके अधीन रहती है, अपने चित्तको प्रसन्न रखती है, देवताके समान पतिकी सेवा और परिचर्या करती है, उत्तम व्रतका आश्रय लेती है ओर पतिके लिये सुखदायक सुन्दर वेष धारण किये रहती है, जिसका चित्त पतिके सिवा और किसीकी ओर नहीं जाता, पतिके समक्ष प्रसन्नचदन रहनेवाली वह स्त्री धर्मचारिणी मानी गयी है। जो स्वामीके कठोर वचन कहने या दोषपूर्ण दृष्टिसे देखनेपर भी प्रसन्नतासे मुसकराती रहती है, वही स्त्री पतिव्रता है
śrī-maheśvara uvāca | śuśrūṣāṃ paricāraṃ ca devatulyam prakurvatī | vaśyā bhāvena sumanāḥ suvratā sukhadarśanā | ananyacittā sumukhī bhartuḥ sā dharmacāriṇī | yā svāminaḥ kaṭhoravākye doṣadṛṣṭyā ca darśite 'pi prasannā smayamānā tiṣṭhati sā pativratā ||
Śrī Maheśvara sprach: Die tugendhafte Gattin hält ihren Mann für eine Gottheit. Diese gemeinsame Lebensweise—dass Mann und Frau zusammen leben und gemeinsam Dharma üben—ist höchst segensreich. Diejenige, die ihrem Gatten dient und ihn umsorgt wie einen Gott; die sich ihm freiwillig mit sanftem, gefügigem Wesen hingibt; die den Geist heiter hält; die edle Gelübde auf sich nimmt und ein angenehmes Erscheinungsbild zum Glück des Mannes bewahrt; deren Herz sich niemand anderem zuwendet; und die ihm mit hellem, gütigem Antlitz begegnet—eine solche Frau heißt Übende des Dharma. Und diejenige, die selbst dann, wenn ihr Mann harte Worte spricht oder sie mit tadelndem Blick ansieht, weiterhin in Gelassenheit lächelt—nur sie wird wahrhaft pativratā genannt (dem Gatten treu ergeben).
श्रीमहेश्वर उवाच