Shloka 7
मेरा पश्चिमवाला मुख सौम्य है और सम्पूर्ण प्राणियोंको सुख देनेवाला है तथा दक्षिण दिशावाला भयानक मुख रौद्र है, जो समस्त प्रजाका संहार करता है ।। जटिलो ब्रह्मचारी च लोकानां हितकाम्यया । देवकार्यार्थसिद्ध्यर्थ पिनाक॑ मे करे स्थितम्,लोगोंके हितकी कामनासे ही मैं जटाधारी ब्रह्मचारीके वेषमें रहता हूँ। देवताओंका हित करनेके लिये पिनाक सदा मेरे हाथमें रहता है
paścimavālaṁ mukhaṁ me saumyaṁ ca sarvaprāṇisukhapradam | dakṣiṇadiśāvālaṁ bhayānakaṁ mukhaṁ raudraṁ ca yat samastaprajāsaṁhārakam || jaṭilo brahmacārī ca lokānāṁ hitakāmyayā | devakāryārthasiddhyarthaṁ pinākaṁ me kare sthitam ||
Bhishma sprach: „Mein Antlitz, das nach Westen gewandt ist, ist sanft und schenkt allen Wesen Glück; doch mein Antlitz, das nach Süden gewandt ist, ist furchtbar und zornentbrannt und bringt Verderben über alle Geschöpfe. Zum Heil der Welten verweile ich in der Gestalt eines brahmacārī-Asketen mit verfilztem Haar; und zur Vollendung des göttlichen Vorhabens ruht der Bogen Pināka stets in meiner Hand.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents a dharmic model of power held in restraint: benevolence is offered to protect and nourish beings, while fierceness is reserved for necessary destruction in service of cosmic order and the gods’ purpose. Ascetic discipline (brahmacarya) is shown as compatible with decisive action when undertaken for lokahita (the welfare of the world).
The speaker describes having two contrasting aspects—gentle and welfare-giving in one direction, terrifying and destructive in another—and explains that he maintains an ascetic guise for the good of the worlds while keeping the weapon Pināka ready to fulfill divine objectives.