Shloka 136
को हि तत्त्वेन तद् वेद ईशस्य चरितं शुभम् । कृतवान् यानि रूपाणि देवदेव: पुरा किल | क्रीडते च तथा शर्व: प्रसीदति यथा च वै,पूर्वकालमें देवाधिदेव महादेवने जो-जो रूप धारण किये हैं, ईश्वरके उस शुभ चरित्रको कौन यथार्थरूपसे जानता है? वे कैसे क्रीडा करते हैं और किस तरह प्रसन्न होते हैं? यह कौन समझ सकता है
ko hi tattvena tad veda īśasya caritaṁ śubham | kṛtavān yāni rūpāṇi devadevaḥ purā kila || krīḍate ca tathā śarvaḥ prasīdati yathā ca vai |
Vāsudeva sprach: Wer vermag in Wahrheit die glückverheißenden Taten und das Geheimnis des Herrn ganz zu erkennen—welche Gestalten der Gott der Götter, Mahādeva, in uralter Zeit annahm? Und wer kann begreifen, wie Śarva (Śiva) im göttlichen Spiel sich ergeht und auf welche Weise Er Wohlgefallen findet? Dieser Vers betont die Grenzen menschlichen Erkennens vor dem Göttlichen und mahnt zu Demut und ehrfürchtiger Hingabe statt vermessener Gewissheit.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches epistemic humility in matters of the divine: the Lord’s manifestations and the ways Śiva delights or is pleased are ultimately beyond complete human grasp. Therefore one should approach the divine with reverence, devotion, and restraint from dogmatic claims.
Vāsudeva reflects on the inscrutability of Śiva’s sacred deeds—His past manifestations, His divine play, and the conditions of His grace—framing the discussion as a reminder that divine conduct cannot be fully measured by ordinary human standards.