Shloka 50
Vānaprastha-dharma and Tapas: Śiva–Umā Saṃvāda
Forest-Stage Discipline and Austerity
इन्द्र बोले--मुने! मनुष्यको चाहिये कि कुरुक्षेत्र, गया, गंगा, प्रभास और पुष्करक्षेत्रका मन-ही-मन चिन्तन करके जलमें स्नान करे। ऐसा करनेसे वह पापसे उसी प्रकार मुक्त हो जाता है, जैसे चन्द्रमा राहुके ग्रहणसे ।।
śakra uvāca—mune! manuṣyena kuru-kṣetra-gayā-gaṅgā-prabhāsa-puṣkara-kṣetrāṇāṃ manasā smaraṇaṃ kṛtvā jale snānaṃ kartavyam; evaṃ kṛte sa pāpāt tathā mucyate yathā candramā rāhu-grahaṇāt. tryahaṃ snātaḥ sa bhavati, nirāhāraś ca vartate; spṛśate yo gavāṃ pṛṣṭham, bālārddhiṃ ca namasyati.
Śakra (Indra) sprach: „O Weiser, der Mensch soll im Wasser baden, während er im Geist die heiligen Gefilde Kurukṣetra, Gayā, die Gaṅgā, Prabhāsa und Puṣkara betrachtet. Dadurch wird er von Sünde befreit, wie der Mond aus Rāhus Finsternis gelöst wird. Er wird wie einer, der drei Tage gebadet hat; er lebt ohne Speise; und wer den Rücken der Kühe berührt und sich in Ehrfurcht verneigt, erlangt das genannte Verdienst.“
शक्र उवाच
Educational Q&A
Mental remembrance of major tīrthas while bathing is presented as a powerful means of purification, capable of removing sin like the moon’s release from an eclipse; reverence and gentle contact with cows is also treated as meritorious.
Indra (Śakra) addresses a sage and describes a dharmic practice: bathing accompanied by inward contemplation of renowned sacred places, explaining its expiatory effect and adding associated acts of merit such as fasting-like discipline and honoring cows.